پیكر «خاطره پروانه» ردیف‌دان و خواننده موسیقی ایرانی به سمت قطعه هنرمندان بهشت زهرا (س) تشییع شد.




صبح 19 آبان ماه 1387 تالار وحدت میزبان هنرمندان وعلاقه‌مندان موسیقی ایرانی بود كه آمده بودند، خاطره پروانه را به سمت آرامگاه ابدی‌اش بدرقه كنند.



مجری مراسم برنامه را با این قطعه شعر آغاز كرد كه؛



« این حنجره، این باد، صدا را نخراشید        این پنجره، این خاطره‌ها را نفروشید»



در ادامه محمد سریر رییس هیئت‌مدیره خانه موسیقی با خواندن شعر «هرگز نمیرد آن‌كه دلش زنده شد به عشق» گفت: خاطره پروانه با عشق زندگی كرد، با عشق خواند و تا آخرین لحظات زندگی‌اش به موسیقی و این هنر والا عشق ورزید و شاید در این سال‌های اخیر كه عاشقانه زیستن به هنر و زندگی فراموش شده باشد و همه در فكر نان روز و شهرت هستند، او یگانه بود.




او در ادامه با اشاره به عدم شناخت نسل جدید از موسیقی‌دانان و هنرمندان قدیم تصریح كرد: روز گذشته در كلاس دانشگاه یكی از دانشجویان درباره‌ی خاطره پروانه و حضور او در موسیقی پرسید و من متأسف شدم كه ما به عنوان اصحاب موسیقی شناخت مناسبی از موسیقیدانان و هنرمندان گذشته به نسل جدید نداده‌ایم و هیچ پُل ارتباطی میان این دو نسل ایجاد نكرده‌ایم.



 سریر خاطرنشان كرد: خاطره پروانه به دلیل پایبندی كه به موسیقی ملی و ردیف دستگاهی داشت، موفق به انتشار آثارش نشد. درحالی‌كه اجراهای او در صحنه كارهای جاودان و البته سخت بود، چه بسا كه این هنرمند گرامی تنها خواننده موسیقی ملی بود كه توانایی اجرا با اركسترهای بزرگ را داشت و سال‌ها در كنار صبا، دهلوی، پایور و ... آموزش دید و كارهای بزرگی را اجرا كرد كه الگویی برای خوانندگان بعد از او شد.



رییس هیئت‌مدیره خانه موسیقی در پایان با تأكید بر وظیفه سنگین این مجموعه بعد از مرگ خاطره پروانه گفت: جمع‌آوری آثار پراكنده او اعم از موسیقی و آثار مكتوب او برعهده ماست، تا بعد از مرگش غرفه‌ای را در موزه موسیقی به یاد او ایجاد كنیم و این ورق مهم از تاریخ موسیقی ایران را زرین نگه‌ داریم.



در ادامه این مراسم افلیا پرتو سرپرست گروه «یاران» با اشاره به مرگ ناباورانه خاطره پروانه گفت: خاطره تنها برای ما نبود، بلكه او یك هنرمند بین‌المللی محسوب می‌شد كه هیچ‌یك از ما باور نمی‌كردیم در این شرایط ما را تنها بگذارند. به همین دلیل هم در وصف مقام این بانوی آواز ایران نمی‌توانم سخنی بگویم، هرچند كه او با رفتنش یك بخش از فرهنگ موسیقی ایران را برد و ای‌كاش از این پس قدر آن‌ها را كه باقی ماندند، بدانیم.



او سپس با اشاره به اجرای گروه «یاران» در جشنواره موسیقی امسال توضیح داد: به پیشنهاد كامبیز روشن‌روان قرار بود بزرگداشت خاطره پروانه امسال در جشن موسیقی برگزار شود و به بهانه‌ی آن تصمیم گرفتیم تا اجرای مشتركی با هم داشته باشیم، زیرا كه خاطره پروانه همیشه عنوان می‌كرد كه تا لحظه‌ای كه نفس بكشد برای مردم ایران و بانوان می‌خواند. به همین دلیل هم با تمام سختی كه برای ایشان داشت تمرین می‌كردیم تا روز 22 آذر برنامه داشته باشیم و دلم می‌سوزد كه آن روز این مسئله را به او نگفتم و او بدون این‌كه بداند همه ما چه‌قدر او را دوست‌ داشتیم از دنیا رفت.



 پرتو اضافه كرد: «خاطره پروانه» عاشق مردم و تماشاگرانش بود و برای آن‌ها كه ساعت‌ها در صف می‌ایستادند تا صدای او را بشنوند ارزش قایل بود و از دل و جان می‌خواند و به گفته خودش در هر برنامه مثل یك شمع بخشی از او كم می‌شد كه من هنوز هم نفهمیدم این همه عشق از كجا آمده بود و افتخار می‌كنم كه طی ده سال اخیر در كنار او بودم، از او آموختم و راهنمایی گرفتم. پس دعا كنیم تا روحش‌ شاد باشد و در رحمت الهی غرق شود.



در ادامه این مراسم عباس خوشدل یكی دیگر از همراهان قدیمی خاطره پروانه گفت: از سال 37 با اركستر صبا به رهبری دهلوی، پورتراب، پایور و ... به عنوان نوازنده و سولیست فلوت كار كردم و شاهد حضور خاطره پروانه بودم.



 او ادامه داد: همان‌طور كه می‌دانید اغلب خوانندگان به لحاظ رنگ و وسعت صدا شبیه به هم هستند ولی خاطره پروانه صدایی مخصوص به خود داشت و با توجه به اطلاعات بسیاری كه از ردیف و گوشه‌های موسیقی ایرانی داشت نسبت به خوانندگان عصر خود درخشنده‌تر و متفاوت‌تر می‌خواند و از این جهت او خاطره‌ی خاطره‌هاست و یادآور بزرگانی چون روح‌انگیز و قمر محسوب می‌شود.




خوشدل خاطرنشان كرد: رنگ صدای او مشابه ندارد و صدای غم‌انگیز و پرطنین‌اش لطیف و پراحساس است، هرچند كه او استادانه در اركسترهای بزرگ می‌خواند و تا زمانی‌كه شمع وجودش خاموش نشده بود در برنامه‌ها حضور پیدا می‌كرد و می‌درخشید.



 این آهنگ‌ساز و نوازنده در ادامه از همكاری‌اش با خاطره پروانه یاد كرد و گفت: از سال 50 كه رهبری اركستر شماره 4 به من محول شد، چند قطعه برای او نوشتم كه گوشه‌های آوازی ترانه‌ها را با نهایت استادی اجرا كرد اما از آن‌جا كه امكان انتشار صدای او وجود نداشت به من پیشنهاد داد تا مجددا این دو قطعه را برای صدای خواننده مرد تنظیم كنم و بعد از آن با وجود این‌كه دو قطعه مناجات و قسم با صدای علیرضا افتخاری ضبط شد اما من هم‌چنان در لابه‌لای نت‌های این قطعات به دنبال صدای خاطره پروانه بودم، زیراكه صدای او در كهكشان موسیقی ایران طنین‌انداز شده بود.



در بخش پایانی این مراسم بیژن اسكندانی فرزند ارشد خاطره پروانه با سپاس از تمام حاضران گفت: مادرم در یك خانواده بسیار متوسط به دنیا آمد و در سنین كودكی مادرش را از دست داد و بعد از مرگ پدرش تا زمانی كه ازدواج كرد تحت‌نظر مادربزرگش بزرگ شد و بعد از ازدواج‌اش نیز همواره در یك محیط مردسالار زندگی كرد و شب و روز برای ما زحمت كشید اما با این وجود در ما كودكان انگیزه‌ی كتاب‌ خواندن و هنرورزیدن را كاشت.



او ادامه داد: بعدها مادرم متوجه شد كه شعله سركشی در وجودش درحال جوش و خروش است و بعد از این‌كه كمی به خود فرصت داد فهمید كه این عطش سیری‌ناپذیر در موسیقی است. به همین دلیل شروع به آموختن كرد و این شعله را در خود پرورش داد. اما نباید فراموش كنیم كه خاطره پروانه در هر سطح و هر مكانی كه بود هیچ‌گاه فراموش نكرد كه كیست و همیشه پایش برروی زمین بود و با این اعتقاد موسیقی ایران را به تمام مردم نشان داد. فرزندش در پایان گفت: او عشق می‌ورزید و عشق می‌طلبید و مجموعه‌ای از هفت هنر را در خود داشت.



پیكر خاطره پروانه با همراهی دوستان و اهالی موسیقی به سمت قطعه هنرمندان در بهشت‌زهرا (س) بدرقه شد. همچنین مراسم بزرگداشت او فردا دوشنبه 20 آبان‌ از ساعت 13:30 تا 15:30 در مسجد الرضا(ع) در میدان نیلوفر برگزار می‌شود.


 


لینك خبر  :


http://www.isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1231328


لینك گزارش تصویری :


http://www.isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1231579



منبع : ایسنا